காமத்தின் எல்லைகண்ட கவிப்பேரரசு வைரமுத்து

“காமம்” என்ற சொல் இன்றைய சமூகப் பயன்பாட்டில் பல நேரங்களில் அவச்சொல்லாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் இந்தச் சொல்லுக்கு மிக உயர்ந்த மரியாதை உண்டு. திருவள்ளுவர் தம் குறளில் மூன்றாம் பாகமாக “காமத்துப்பால்” எனப் பெயரிட்டதே அதற்கு சான்று. பின்னாளில், வைரமுத்து அவர்கள் தம் “வள்ளுவர் மறை” உரை நூலில் “காமத்துப்பால்” என்பதற்கு “இன்பத்துப்பால்” எனப் பெயரிட்டது, காலத்தின் மனப்பான்மையை கருத்தில் கொண்ட மாற்றமாகக் கருதலாம்.

ஆயினும், “காமம்” என்ற தமிழ்ச்சொல்லின் இயல்பான வனப்பை அப்படியே நிறுவியிருக்கலாமே என்ற சிந்தனையும் எழுகிறது. ஏனெனில், அந்தச் சொல் உடல் இச்சையை மட்டும் குறிக்காது; உயிர்கள் இணையும் இயற்கை விதியையும், உணர்வின் உச்சத்தையும், உயிர் பிணைக்கும் சக்தியையும் குறிக்கிறது.

காமம்: இலக்கிய மரபின் உயர்வு

தமிழ் சங்க இலக்கியங்களில் காமம் இயற்கையின் ஓர் அங்கமாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது. மழை, மலர், பறவை, மலை, கடல் — அனைத்தும் காதல் உணர்வின் உருவகங்களாக மாறுகின்றன. காமம் என்பது வெறும் உடலுணர்வு அல்ல; அது உயிரின் ஏக்கம், இணைவின் ஆர்வம், பிரிவின் வேதனை, சந்திப்பின் பரவசம்.

இந்த இலக்கிய மரபை நவீன திரைப்பாடல்களிலும் உயிர்ப்பித்தவர் வைரமுத்து.

“தங்கத் தாமரை மகளே”: சிற்பக்கவிதையின் செதுக்கல்

“தங்கத் தாமரை மகளே” பாடலை எடுத்துக் கொண்டால், அது ஒரு பாடல் அல்ல; ஒரு சிற்பம். ஒரு சிற்பி காம உணர்ச்சியின் உச்சத்தில் ஒரு பெண்சிலையை செதுக்கினால் எப்படிச் செதுக்குவானோ, அப்படியே ஒவ்வொரு சொல்லும் வடிக்கப்பட்டுள்ளது.

“செழித்த அழகில் சிவந்து நிற்கும் செந்தேனே!
என் கழுத்து வரையில் ஆசை வந்து நொந்தேனே!”

இந்த வரிகளில் காமம் வெறும் உடலியல் அல்ல; அது பரவசத்தின் பரிணாமம்.
“பிரம்மனுக்கு மூடு வந்து உன்னப் படைச்சிட்டான்;
அட காமனுக்கு மூடு வந்து என்ன அனுப்பிட்டான்!”

இங்கு காமம் ஒரு படைப்பாற்றலாக மாறுகிறது. உயிர் உயிரை நாடும் ஈர்ப்பு சக்தி கவிதையாகிறது.

கார்காலம் – வழுவா? வழுவமைதியா?

பாடலில் வரும் கார்காலக் குறிப்புகள் சிந்திக்க வைக்கும்:

“பறக்கும் வண்டுகள் பூவில் கூடும் கார்காலம்
கனைக்கும் தவளை துணையைச் சேரும் கார்காலம்
பிரிந்த குயிலும் பேடைத் தேடும் கார்காலம்
பிரிந்திருக்கும் உயிரை எல்லாம் பிணைத்துவைக்கும் கார்காலம்”

உயிரியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், வண்டுகளும் குயில்களும் வசந்தகாலத்தில்தான் இணை சேர்வது பொதுவானது. தவளைகளுக்கு மட்டும் மழைக்காலம் இனப்பெருக்கக் காலம். அப்படியானால் கவிஞர் தவறியிருக்கிறாரா?

அதற்கு வாய்ப்பு இல்லை. அறிவியல் தகவல்களைக் கூட நுணுக்கமாகப் பயன்படுத்தியவர் வைரமுத்து. அப்படியிருக்க, இங்கு ஏன் இந்தக் கலப்பு?

இங்கு கவிதை உண்மை உயிரியல் உண்மையைத் தாண்டுகிறது. கார்காலம் என்பது வெறும் மழைக்காலம் அல்ல; அது உணர்ச்சியின் உச்சநிலை. மேகங்கள் சூழ்ந்த வானம் போல, மனமும் நிரம்பி வழியும் தருணம். காமவயப்பட்ட மனம், காலங்களைக் கலக்கத் தயங்காது.

அது வழு அல்ல; “வழுவமைதி.”
அதாவது, உணர்ச்சியின் பரவசத்தில் இயற்கைச் சட்டங்களே கவிதைக்குள் மறுசீரமைக்கப்படுகின்றன.

குயிலும் தவளையும்: உயிரியல் & உருவகம்

ஆண்குயில்தான் கூவும்; பெண் குயில் தேர்வு செய்கிறது. இயற்கையின் இந்தச் சட்டம், மனித சமுதாயத்தின் பல அடுக்குகளைக் காட்டுகிறது. ஆண் தனது திறனை வெளிப்படுத்த, பெண் தனது விருப்பத்தால் இணைகிறாள்.

தவளைகளின் வெளிப்புறக் கருவுறுதல் (External fertilisation) போன்ற அறிவியல் நிகழ்வுகளும், கவிதையில் உருவகமாகப் பயன்படலாம். மழை நீரில் பிறக்கும் உயிர் போல, உணர்ச்சி நீரில் உருவாகும் காதல்.

மென்மையான காமம்: “காதல் வந்ததும் கன்னியின் உள்ளம்”

“உள்ளே என்னால் அரும்பானது, உன்னால் இன்று ருதுவானது” — இந்த வரிகளில் காமம் ஒரு மலர்ச்சியாக மாறுகிறது.
அதற்கு பதில்: “நான் அதைச் சோதிக்கும் நாள் வந்தது.”

இங்கு காமம் மென்மையாக, மரியாதையுடன், இயற்கையின் வளர்ச்சியைப் போல வெளிப்படுகிறது. எந்தக் கூச்சமுமின்றி, எந்தக் கச்சிதமற்ற வார்த்தைகளுமின்றி, காமத்தை உயர்த்திக் காட்டும் மொழி இது.

காமம்: அவச்சொல்லா? அழகுச்சொல்லா?

சமூக மாற்றங்கள் சில சொற்களுக்கு புதிய அர்த்தங்களைத் தருகின்றன. “காமம்” என்பதும் அதில் ஒன்று. ஆனால் இலக்கியம் அந்தச் சொல்லை மீட்டெடுத்து அதன் மரியாதையை நிலைநிறுத்துகிறது.

காமம் என்பது உயிர் உயிரை நாடும் இயற்கைத் தேடல். அது இல்லையெனில் படைப்பு இல்லை. அது இல்லையெனில் கவிதை இல்லை.

வைரமுத்து: ஒரு ஆச்சரியம்

திரைப்பாடல்களில் அறிவியல், தத்துவம், உயிரியல், இலக்கிய மரபு — இவற்றை ஒரே கயிற்றில் கோர்த்தவர் வைரமுத்து. காமத்தை அவர் கையாளும் விதம் இரண்டு எல்லைகளில் இயங்குகிறது: