புலிட்சர் விருது பெற்ற புகைப்படக் கலைஞர் கெவின் கார்ட்டரின் சோகமான முடிவு!

கேமராவுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருந்த வலி: புலிட்சர் வெற்றியாளர் கெவின் கார்ட்டரின் கண்ணீர் கதை!

ஒரு புகைப்படம் ஆயிரம் சொற்களுக்குச் சமம் என்பார்கள். ஆனால், சில நேரங்களில் அந்த ஒரு புகைப்படம் அந்த கலைஞனின் உயிரையே பறிக்கும் வல்லமை கொண்டது என்பதற்கு கெவின் கார்ட்டர் (Kevin Carter) ஒரு மிகப்பெரிய உதாரணம். 1994 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 27 அன்று, தனது 33-வது வயதில் கெவின் கார்ட்டர் தற்கொலை செய்துகொண்ட செய்தி உலகையே அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது.

யார் இந்த கெவின் கார்ட்டர்?

தென்னாப்பிரிக்காவின் ஜோகன்னஸ்பர்க்கில் பிறந்த கெவின் கார்ட்டர், ஒரு துணிச்சலான புகைப்படக் கலைஞர். 1990-களின் தொடக்கத்தில் தென்னாப்பிரிக்காவில் நிலவிய நிறவெறி (Apartheid) வன்முறைகளைப் படம்பிடிப்பதில் இவர் முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தார். இவரும் இவரது நண்பர்களும் இணைந்த குழு "பாங்-பாங் கிளப்" (The Bang-Bang Club) என்று அழைக்கப்பட்டது. மரணத்தின் விளிம்பில் நின்று இவர்கள் எடுத்த புகைப்படங்கள் உலக நாடுகளின் கவனத்தை தென்னாப்பிரிக்காவின் பக்கம் திருப்பியது.

உலகை உலுக்கிய அந்த ஒரு புகைப்படம்

1993-ம் ஆண்டு சூடான் நாட்டில் நிலவிய கடுமையான பஞ்சத்தைப் படம்பிடிக்க கெவின் கார்ட்டர் சென்றிருந்தார். அங்கு அவர் எடுத்த ஒரு புகைப்படம் வரலாற்றில் நீங்காத இடம்பிடித்தது. பசியால் வாடி, நிலத்தில் சுருண்டு விழுந்து கிடக்கும் ஒரு சிறுமி; அவளது மரணத்திற்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு பிணந்தின்னி கழுகு (Vulture).

இந்த புகைப்படம் 'நியூயார்க் டைம்ஸ்' இதழில் வெளியானதும் உலகம் முழுவதும் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது. இதற்காக 1994-ல் அவருக்குப் புகழ்பெற்ற புலிட்சர் விருது (Pulitzer Prize) வழங்கப்பட்டது.

புகழும் விமர்சனமும்

விருது ஒருபுறம் பெருமை சேர்த்தாலும், மறுபுறம் கடுமையான விமர்சனங்கள் எழுந்தன. "அந்த சிறுமிக்கு என்னவானது? அவளை ஏன் நீங்கள் காப்பாற்றவில்லை?" என்ற கேள்விகள் கார்ட்டரைத் துளைத்தன. புகைப்படக் கலைஞராகத் தன் கடமையைச் செய்தாரா அல்லது ஒரு மனிதனாக அந்தச் சிறுமிக்கு உதவியிருக்க வேண்டுமா என்ற அறப்போர் அவர் மனதிற்குள் நிகழ்ந்துகொண்டே இருந்தது.

தற்கொலை மற்றும் உருக்கமான கடிதம்

புலிட்சர் விருது பெற்ற மூன்றரை மாதங்களிலேயே, ஜூலை 27, 1994 அன்று, கெவின் கார்ட்டர் தனது காரிலேயே கார்பன் மோனாக்சைடு நச்சுப் புகையைச் சுவாசித்து தற்கொலை செய்துகொண்டார். தான் சிறுவயதில் விளையாடிய ஆற்றின் அருகிலேயே அவர் தனது உயிரை மாய்த்துக்கொண்டார்.

அவர் விட்டுச் சென்ற தற்கொலை குறிப்பில் இருந்த வரிகள் இன்றும் வாசிப்பவர்களின் கண்களைக் குளமாக்கும்:

"நான் உண்மையிலேயே வருந்துகிறேன். வாழ்க்கையின் வலி, மகிழ்ச்சியை விட அதிகமாகிவிட்டது. இப்போது மகிழ்ச்சி என்பது எனக்கு இல்லவே இல்லை..."

மேலும், அவர் கண்ட கொடூரமான காட்சிகள், கொலைகள், பிணங்கள், பசியால் வாடும் குழந்தைகள் என அனைத்தும் அவரது கனவில் வந்து வேட்டையாடுவதாக அந்தக் கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தார். வறுமையும், கடனும், மன அழுத்தமும் அவரைச் சிதைத்திருந்தன.

ஏன் இந்த முடிவு?

காட்சிகளின் தாக்கம்: வன்முறை மற்றும் மரணங்களை அருகிலிருந்து பார்த்தது அவரை ஒருவித 'Post-Traumatic Stress Disorder' (PTSD) நிலைக்குத் தள்ளியது.
குற்ற உணர்வு: மனிதர்களின் துயரத்தைப் படம்பிடித்து அதன் மூலம் புகழ் பெறுவது ஒருவித குற்ற உணர்வை அவருக்குள் ஏற்படுத்தியது.
நண்பரின் இழப்பு: பாங்-பாங் கிளப்பின் சக உறுப்பினரான கென் ஓஸ்டர்புரூக் (Ken Oosterbroek) துப்பாக்கிச் சூட்டில் கொல்லப்பட்டது கார்ட்டரை உடைந்து போகச் செய்தது.

கெவின் கார்ட்டரின் வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் பாடம் ஒன்றுதான். புகழும் விருதுகளும் ஒரு மனிதனின் மன அமைதிக்கு ஈடாகாது. ஒரு கலைஞன் உலகிற்கு உண்மையைச் சொல்லப் போராடும்போது, அவன் சந்திக்கும் மனப்போராட்டங்கள் மிகக் கொடுமையானவை. இன்று அவர் நம்மிடம் இல்லை, ஆனால் அவர் எடுத்த புகைப்படங்கள் இன்றும் மனிதாபிமானத்தைப் பற்றி நமக்குப் பாடம் எடுத்துக்கொண்டிருக்கின்றன.