கேட்டரிங் சர்வீஸ் கொடுமைகள் – ஒரு பந்தி போராட்டம்!

திருமணங்களுக்கு போவது ஒரு கலாச்சார அனுபவம். உறவுகள், சிரிப்பு, பழைய நண்பர்கள்—all சேர்ந்து ஒரு சந்தோஷமான தருணம். ஆனால் இதில் மறைந்திருக்கும் ஒரு தனி சாகசம் என்ன தெரியுமா? — பந்தி சாப்பாடு!

மதுரையில் நடந்த ஒரு திருமண வரவேற்பில் “கொலைப் பசி”யோடு பந்தியில் அமர்ந்த அனுபவம் தான் இது. சாப்பிட அமர்ந்தவுடன் முதலில் பேப்பர் ரோல். பிறகு இலை. அதன்பிறகு கால் மணி நேரம் அமைதி. பசி மட்டும் கூட்டாக இருந்தது.

தண்ணீர் வந்தது. ஆனால் முதல் பந்தி தொடங்கவில்லை. அதற்குள் பந்தி வெளியே தீபாவளி ஷாப்பிங் கூட்டம் போல நெரிசல். நான் ஓர வரிசையில் அமர்ந்திருந்தேன். பின்னால் காத்திருப்பவர்கள் வந்து நின்றனர். சாப்பிடும் மனிதனின் முதுகில் மூச்சு பட்ட அனுபவம் தனி.

“வெறும் இலைய எவ்வளவு நேரம்டா பாக்கறது… சோத்த போடுங்கடா!” — சரக்கில் இருந்த ஒரு பெருசு ஆரம்பித்தார். அவர் குரலில் இருந்த பசி முழு பந்திக்கும் ஊக்கம்.

முதலில் குலாப் ஜாமூன், வெங்காய பச்சடி, உருளை சிப்ஸ். வைத்த அடுத்த நொடியில் அவை வரலாற்றாயின. பச்சடிக்காரன் திரும்பி என்னைப் பார்த்த முகம்—“இது என்ன வேகம்?” என்று கேட்கும் போல.

அடுத்து சன்னா, தேங்காய் சட்னி. பசி இன்னும் கட்டுக்குள் இல்லை. “எப்பதாண்டா சோறு?” என்று மீண்டும் குரல்.

“சார், தோசையும் சப்பாத்தியும் வந்துட்டே இருக்கு…” என்றார் அப்பளம் வைப்பவர். அவர் நக்கலா பேசுறாரா? உண்மையா? என ஆராய நேரமில்லை.

தோசை வந்தது. ஆனால் எதிர் வரிசையில் ஆரம்பித்தது. என் இடம் வரும்போது—தோசை தீர்ந்தது! ஒரு சப்பாத்தி மட்டும்.

“தம்பி, தோசை வரல…”
“நான் சப்பாத்தி வைக்கிற ஆளு சார்…”

அந்த பதில் இந்திய நிர்வாக அமைப்பை நினைவுபடுத்தியது. துறை பிரிவு தெளிவு!

அதற்குள் சோறு வந்தது. நான் ஒரு கரண்டி மட்டும் கேட்டேன். இலையில் டிராஃபிக் ஜாம் பிடிக்காது. ஆனால் அனுபவஸ்தர் அருகில் இருந்து எச்சரிக்கை: “இப்பவே மொத்தமா வாங்கிக்கோங்க… அப்புறம் கிடைக்காது!”

அவரது அறிவுரைப்படி மொத்தமாக வாங்கி, சாம்பார், வத்தக்குழம்பு, ரசம், மோர்—நான்கு மலைகளாக பிரித்தேன். பின்னால் நின்றவர் டாப் ஆங்கிளில் பார்த்து சிரித்தார். என் இலையில் மலைத்தொடர் உருவானது.

சாம்பார் வாளிக்கு பின்னால் ரசம் வாளி. “இப்படி வந்தா சேர்ந்து வர்றீங்க; இல்லனா காணாம போயிடுறீங்க!” என்றேன். பின்னால் யாரோ “சாப்பிடலாம்!” என்றார். அகராதி எடுத்தவர் போல.

அனுபவஸ்தர் மீண்டும் அறிவுரை: “ரசத்த இப்பவே வாங்கி வச்சுக்கோங்க.” அதன்படி ரசத்துக்காக மலைக்குள் குழி வெட்டி ஊற்றச் சொன்னேன். ஆனால் லீக்! உடனடி நடவடிக்கை—மோர் சோற்றால் டேம் கட்டப்பட்டது. அருகிலிருந்தவர் பரம திருப்தி.

அடுத்து திடீரென காபி!
“இன்னும் ரசம் தாண்டலையேப்பா!”
“சீக்கிரம் முடிச்சுட்டு எந்திரிக்கனும்னு அர்த்தம்!” — பின்னால் குரல்.

ரசத்தோடு காபி—புது காம்பினேஷன். அவசர கலாச்சாரம் உருவாக்கிய புதிய ரெசிபி.

பின்னால் நின்றவர்கள் சலித்து வேறு வரிசைக்கு மாறினர். அந்த தருணம் ஒரு சிறிய வெற்றி. “இலை நக்கி வலிக்காம எந்திரிக்க மாட்டேன்!” என்ற மன உறுதி.

மோர் பிசைந்து கொண்டிருக்கையில் வத்தக்குழம்பு இறுதியில் வந்தது. அதற்குள் பலர் எழுந்து விட்டனர். புதிய முகங்கள் சுற்றி. ஆயாம்மா பேப்பர் ரோல் சுருட்டி வந்தார். “பரவாயில்லை சார், முடிங்க” — அந்த கருணை பரீட்சை ஹாலில் கிடைக்காது.

இறுதியில் வாழைப்பழம் ஜெப்மாவில். ஒரு கையில் ஐஸ் கிரீம், மற்ற கையில் ஜாங்கிரி. எழுந்தவுடன் குரல்: “சார், இங்க யாருக்கோ தோசை வரலயாமே… உங்களுக்கா?”

திரும்ப அமர்ந்தால் அடி விழும் எனத் தெரிந்ததால்—“நான் இல்லப்பா!” என்று கை கழுவ சென்றேன்.

பந்தி சாப்பாட்டின் சமூக அறிவியல்

இந்த நகைச்சுவை சம்பவம் சிரிப்புக்கு மட்டுமல்ல. இது ஒரு சமூக அனுபவம். தென்னிந்திய திருமணங்களில் பந்தி சாப்பாடு என்பது உணவு மட்டுமல்ல; அது ஒழுங்கு, வேகம், பொறுமை, திட்டமிடல்—all சேர்ந்து நடக்கும் ஒருங்கிணைப்பு.

கூட்ட நெரிசல், ஒரே நேரத்தில் பல பந்திகள், பரிமாறுவோரின் அவசரம்—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு சின்ன கலகலப்பை உருவாக்குகின்றன. பசியோடு அமர்ந்த மனிதனுக்கு நிமிடங்கள் மணிநேரமாகத் தோன்றும்.

அதே நேரத்தில், இந்த அனுபவங்களில் ஒரு தனி ரசமும் உள்ளது. அடுத்தவருடன் பகிரும் சிரிப்பு, அனுபவஸ்தரின் அறிவுரை, ரசம் டேம் கட்டும் சாமர்த்தியம்—இவை எல்லாம் திருமண நினைவுகளின் ஒரு பகுதி.

திருமண பந்தி என்பது ஒரு சாப்பாட்டு நிகழ்ச்சி மட்டுமல்ல. அது ஒரு சாகசம். பொறுமை சோதனை. நகைச்சுவை பயிற்சி. சமூக ஒற்றுமை.

கேட்டரிங் சர்வீஸ் எவ்வளவு திட்டமிட்டாலும், பந்தி சாப்பாட்டில் ஒரு சிறிய குழப்பம் இருக்கும். அந்த குழப்பமே சிரிப்பாக மாறினால், அது வெற்றிதான்.

அடுத்த முறை பந்தியில் அமரும்போது, ரசம் லீக் ஆனால் கவலைப்பட வேண்டாம். டேம் கட்டுங்கள். காபி ரசத்தோடு வந்தாலும் சிப் எடுங்கள். பின்னால் நின்றவர் அவசரப்பட்டாலும், உங்கள் இலையை அமைதியாக முடிக்கவும்.

ஏனெனில், பந்தியில் வெற்றி பெறுவது—பசியையும், கூட்டத்தையும், கமெண்ட்களையும் சமாளித்து இலையை மரியாதையாக மூடுவதுதான்!