நெஞ்சை உலுக்கும் முள்ளிவாய்க்கால் துயரம்: மே 18 தமிழர் இனப்படுகொலை நினைவு நாள்

உலகெங்கும் வாழும் தமிழ் மக்களின் நெஞ்சங்களில் என்றுமே ஆறாத ரணத்தை ஏற்படுத்திய நாள் மே 18. இலங்கைத் தீவில் பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்ந்த ஈழப்போர், 2009-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 18-ஆம் தேதி முள்ளிவாய்க்கால் மண்ணில் முடிவுக்கு வந்தபோது, அது வெறும் ஒரு போரின் முடிவாக மட்டும் அமையவில்லை; பல்லாயிரக்கணக்கான அப்பாவித் தமிழ் மக்களின் உயிர்களைப் பலிகொண்ட ஒரு மாபெரும் இனப்படுகொலையின் உச்சக்கட்டமாக அமைந்தது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே 18-ஆம் தேதியை 'முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நாளாகவும்', 'தமிழர் இனப்படுகொலை நினைவு நாளாகவும்' உலகத் தமிழர்கள் கண்ணீரோடு அனுசரித்து வருகின்றனர்.

வரலாற்றுப் பின்னணி: ஈழப்போரின் தொடக்கமும் முடிவும்

இலங்கையில் தமிழர்களுக்கான சம உரிமை, அரசியல் அங்கீகாரம் மற்றும் சுயநிர்ணய உரிமை ஆகியவற்றை வலியுறுத்தி ஆரம்பிக்கப்பட்ட அகிம்சைப் போராட்டங்கள், காலப்போக்கில் இலங்கை அரசுகளின் ஒடுக்குமுறைகளால் ஆயுதப் போராட்டமாக மாறின. இலங்கை ஆயுதப் படைகளுக்கும், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கும் (LTTE) இடையே ஏறக்குறைய மூன்று தசாப்தங்களாக உள்நாட்டுப் போர் தீவிரமாக நடைபெற்று வந்தது.

2008-ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் இலங்கை ராணுவம் தனது இறுதிப் போரைத் தீவிரப்படுத்தியது. வன்னிப் பெருநிலப்பரப்பில் வாழ்ந்த லட்சக்கணக்கான தமிழ் மக்கள், ராணுவத்தின் முன்னேற்றத்தால் தங்கள் இருப்பிடங்களை விட்டு இடம்பெயர்ந்து, வடகிழக்குக் கடற்கரையோரப் பகுதியான முள்ளிவாய்க்காலை நோக்கி தள்ளப்பட்டனர். 2009 மே 18-இல் முள்ளிவாய்க்கால் பகுதியில் விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுதப் போராட்டம் மௌனிக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது.

முள்ளிவாய்க்கால் படுகொலை: இறுதிக்கட்டத்தின் கொடூரம்

போரின் இறுதிக்கட்டம் என்பது மனித குல வரலாற்றில் இருண்ட அத்தியாயங்களில் ஒன்றாகும். இலங்கை அரசால் 'பாதுகாப்பு வலயங்கள்' (No Fire Zones) என அறிவிக்கப்பட்ட குறுகிய நிலப்பரப்புகளுக்குள் மக்கள் தஞ்சம் புகுந்தனர். ஆனால், அந்தப் பாதுகாப்பு வலயங்கள் மீதே இலங்கை ராணுவம் ஈவிரக்கமின்றி கனரக ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தியும், விமானத் தாக்குதல்களை நடத்தியும் குண்டுகளை வீசியது.

கொடூரத் தாக்குதல்கள்: மருத்துவமனைகள், பள்ளிகள், மற்றும் தற்காலிக உணவு விநியோக மையங்கள் மீது திட்டமிட்ட தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டன.
மருத்துவ வசதியின்மை: காயமடைந்தவர்களுக்குச் சிகிச்சை அளிக்க மருந்துகளோ, ரத்தமோ, போதிய மருத்துவர்களோ இல்லாமல் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் துடிதுடித்து இறந்தனர்.
பேரிழப்பு: ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் அறிக்கைகள் மற்றும் சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகளின் கணிப்புப்படி, போரின் இறுதி மாதங்களில் மட்டும் பல்லாயிரக்கணக்கான (40,000 முதல் 1,00,000 வரை) தமிழ் மக்கள் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டனர். எண்ணற்றோர் காணாமல் ஆக்கப்பட்டனர்.

கண்ணீரில் நனைந்த 'முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி'

முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தலின் மிக முக்கிய குறியீடாக இன்று 'முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி' மாறியுள்ளது. போரின் இறுதி நாட்களில் முள்ளிவாய்க்காலில் சிக்கியிருந்த மக்களுக்கு உணவு விநியோகம் முற்றிலுமாகத் தடைபட்டது. பச்சரிசியையும் உப்பையும் தண்ணீரில் கலந்து காய்ச்சப்பட்ட உப்புக்கஞ்சி மட்டுமே பலரின் பசியைப் போக்கும் ஒரே உணவாக இருந்தது. அந்தச் சொற்பக் கஞ்சியை வாங்க வரிசையில் நின்ற மக்கள் மீதும் குண்டுகள் வீசப்பட்டு ரத்த ஆறு ஓடியது.

அந்தத் துயரமான நாட்களையும், பசியால் வாடிய உறவுகளையும் நினைவுகூரும் வகையில், ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே மாதம் முழுவதும் தமிழர் தாயகப் பகுதிகளிலும், உலக நாடுகளிலும் 'முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி' காய்ச்சப்பட்டு பொதுமக்களுக்குப் பரிமாறப்படுகிறது. இது வெறும் உணவு அல்ல; அது தமிழர்களின் வலி, பட்டினி மற்றும் போராட்டத்தின் வரலாற்றுச் சின்னமாகும்.

உலகளாவிய நினைவேந்தலும் நீதிக்கான குரலும்

மே 18 நினைவேந்தல் என்பது இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் உள்ள முள்ளிவாய்க்கால் கிராமத்தில் மட்டும் சுருங்கிவிடவில்லை.

தாயகத்தில் நினைவேந்தல்: அச்சுறுத்தல்கள் மற்றும் தடைகளுக்கு மத்தியிலும், முள்ளிவாய்க்கால் நினைவிடத்தில் ஒன்று கூடும் தமிழ் மக்கள், சுடரேற்றி, மலர் தூவி, கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்துகின்றனர்.
புலம்பெயர் தமிழர்களின் பங்கு: கனடா, பிரிட்டன், ஆஸ்திரேலியா, சுவிட்சர்லாந்து, ஜெர்மனி, பிரான்ஸ் உள்ளிட்ட ஐரோப்பிய நாடுகள் மற்றும் அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளில் வாழும் புலம்பெயர் தமிழர்கள் இந்த நாளை உலக அளவில் நினைவு கூர்கின்றனர். குறிப்பாக, கனடா அரசு மே 18-ஐ உள்ளடக்கிய வாரத்தை 'தமிழர் இனப்படுகொலை கல்வி வாரமாக' (Tamil Genocide Education Week) அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்துள்ளது.
சர்வதேச நீதி: நடந்தவை வெறும் போர்க்குற்றங்கள் அல்ல, அவை திட்டமிடப்பட்ட 'இனப்படுகொலை' (Genocide) என்பதை சர்வதேச சமூகம் அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்றும், ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் தலையீட்டுடன் சுதந்திரமான சர்வதேச விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்றும் உலகத் தமிழர்கள் தொடர்ந்து போராடி வருகின்றனர்.