பெட்ரோல் விலை 100-ஐத் தாண்டியது ஏன்? இந்திரா காந்தி உருவாக்கிய 'ஆயில் பூல் அக்கவுண்ட்'டை வாஜ்பாய் அரசு உடைத்தது எப்படி?

பெட்ரோல், டீசல், சமையல் எரிவாயு என்று தேசமே இன்று “கேஸ் ட்ரபிளில்” சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த நேரத்தில், அடுத்த தலைமுறை இந்திய இளைஞர்களுக்கு ஒரு முக்கியமான வரலாற்று உண்மையை ஞாபகப்படுத்துவது காலத்தின் கட்டாயம். இன்று நாம் லிட்டருக்கு 100 ரூபாய்க்கும் மேல் கொடுத்து பெட்ரோல் நிரப்பும்போது, பலருக்கும் சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலை பற்றியும், வரிகள் பற்றியும் மட்டுமே தெரியும். ஆனால், எல்லாவற்றிற்கும் அடித்தளமாக இருந்த, இன்று பலரும் மறந்துவிட்ட ஒரு திட்டமான ‘Oil Pool Account’ (ஆயில் பூல் அக்கவுண்ட்) பற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?

இந்தியப் பொருளாதார வரலாற்றில், சாமானிய மக்களைப் பணவீக்கம் மற்றும் விலைவாசி உயர்விலிருந்து காப்பாற்ற எடுக்கப்பட்ட ஒரு மிகச் சிறந்த தடுப்பு அரண் இந்த ஆயில் பூல் அக்கவுண்ட். அது எப்படி உருவாக்கப்பட்டது, எப்படிச் செயல்பட்டது, பின்னர் அது எப்படி ஒழிக்கப்பட்டது என்பதை விரிவாகப் பார்ப்போம்.

எழுபதுகளின் கச்சா எண்ணெய் நெருக்கடியும் இந்திரா காந்தியின் வியூகமும்

1970-களில் உலகமே கச்சா எண்ணெய் விலையேற்றத்தில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தது. மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் ஏற்பட்ட போர் மற்றும் அரசியல் குழப்பங்களால் கச்சா எண்ணெய் விலை விண்ணை முட்டியது. இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை நாம் நமது பெட்ரோலியத் தேவைகளுக்கு 80 சதவீதத்திற்கும் மேல் இறக்குமதியையே நம்பியிருந்தோம். சர்வதேச சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை உயரும்போது, அந்த சுமை நேரடியாக இந்திய மக்களின் தலையில் விழும் அபாயம் இருந்தது.

அந்தச் சமயத்தில் பிரதமராக இருந்த இந்திரா காந்தி அம்மையார் ஒரு சிறப்பான யோசனையைச் செய்தார். "சர்வதேச சந்தையில் விலை ஏறும்போது மக்கள் அலறக்கூடாது, அதே நேரம் விலை இறங்கும்போது கிடைக்கும் லாபத்தை நாம் (அரசு) சேமித்து வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்." இதுதான் அந்தத் திட்டத்தின் அடிப்படை நோக்கம்.

ஆயில் பூல் அக்கவுண்ட் - ஒரு 'பஃபர்' (Buffer) நிதி

இந்தத் திட்டத்தை எளிமையாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால், ஒரு பெரிய அண்டாவை (பாத்திரம்) கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள்.

சர்வதேச சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை குறைவாக இருக்கும்போது, இந்தியாவில் பெட்ரோல் விலையை அரசு அதிகம் குறைக்காது. அந்த உபரியாகக் கிடைக்கும் லாபப் பணத்தை அரசு அந்தப் பெரிய அண்டாவில் (Oil Pool Account) சேமித்து வைக்கும். பின்னர், சர்வதேச சந்தையில் திடீரென கச்சா எண்ணெய் விலை உச்சத்தைத் தொடும்போது, இந்தியாவில் பெட்ரோல் விலையை உயர்த்தாமல், அந்த அண்டாவில் சேமித்து வைக்கப்பட்ட பணத்தை எடுத்து எண்ணெய் நிறுவனங்களுக்குக் (Oil Marketing Companies) கொடுத்து 'மேனேஜ்' செய்வார்கள்.

இதற்குப் பெயர்தான் APM (Administered Pricing Mechanism). அதாவது, பெட்ரோல், டீசல் விலையைச் சந்தை தீர்மானிக்காது. மாறாக, டெல்லியில் அமர்ந்திருக்கும் அரசு அதிகாரிகளும் கொள்கை வகுப்பாளர்களுமே தீர்மானிப்பார்கள்.

தேசத்தின் 'ஹெல்த் இன்சூரன்ஸ்' (Health Insurance)

இந்திரா காந்தி அம்மையார் கொண்டு வந்த இந்த வித்தை, தேசத்திற்கு ஒரு ஹெல்த் இன்சூரன்ஸ் பாலிசி மாதிரி செயல்பட்டது. சர்வதேச சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை எவ்வளவுதான் ஏறி இறங்கினாலும், ஏழை மற்றும் நடுத்தர மக்களின் தலையில் அந்தப் பாரம் நேரடியாக விழாமல் இருக்க, அரசு ஒரு 'பஃபர்' (Buffer) நிதியை வைத்திருந்தது. இதுதான் அந்த ஆயில் பூல் அக்கவுண்ட்.

1970-களில் தொடங்கி 2000-ஆம் ஆண்டு வரை சர்வதேச அளவில் பல போர்கள், பொருளாதார நெருக்கடிகள் வந்தபோதிலும், இந்த ஆயில் ஏற்ற இறக்கங்களில் இந்திய மக்கள் வழுக்கி விழுந்து கையை ஒடித்துக் கொள்ளாமல் காப்பாற்றியது இந்திராவின் இந்த 'APM' வித்தைதான். ஒரு 'நல்வாழ்வு அரசு' (Welfare State) தன் குடிமக்களுக்கு வழங்க வேண்டிய அடிப்படைப் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பிற்கு இது மிகச் சிறந்த உதாரணமாக விளங்கியது.

2002 ஏப்ரல் 1: முட்டாள்கள் தினத்தில் நடந்த 'சீர் திருத்தம்'

எல்லாம் நன்றாகத்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது. ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல இந்த ஆயில் பூல் அக்கவுண்டில் நிதிப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. அரசு நிறுவனங்களுக்கு வழங்க வேண்டிய மானியத் தொகைகள் நிலுவையில் நின்றன. இந்தக் கணக்கில் கடன் சுமை கூடிவிட்டது என்று காரணம் காட்டி, 2002 ஏப்ரல் 1-ஆம் தேதி மொத்தமாக அந்த ஆயில் பூல் அக்கவுண்ட்டை ஒழித்துக் கட்டியது அப்போதைய வாஜ்பாய் தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி (NDA) அரசு.

ஏப்ரல் 1-ஆம் தேதி முட்டாள்கள் தினம் என்பதை நாடறியும். அன்றைய தினம் மக்கள் முட்டாளாக்கப்பட்டார்களா என்பதை வரலாறுதான் சொல்ல வேண்டும். வாஜ்பாய் அரசின் இந்த நடவடிக்கையை மிகப்பெரிய 'பொருளாதாரச் சீர்திருத்தம்' என்று அப்போதைய ஆட்சியாளர்கள் பீலா விட்டார்கள்.

ஆனால், பொருளாதார நிபுணர்கள் பலரின் பார்வையில் இது எப்படி இருந்தது என்றால், 'ஆபரேஷன் சக்சஸ், ஆனால் நோயாளி அவுட்' என்பது போலத்தான் இருந்தது.

அரசின் பொறுப்புத்துறப்பும் சந்தையின் பிடியும் (Deregulation)

அப்போதைய பெட்ரோலியத் துறை அமைச்சர் ராம் நாயக் மற்றும் நிதி அமைச்சகம் இணைந்து, "இனிமேல் பெட்ரோல், டீசல் விலைக்கு அரசு பொறுப்பல்ல. சர்வதேச சந்தைதான் விலையைத் தீர்மானிக்கும்" என்று கூறி கதவைத் திறந்து விட்டார்கள். இந்த நடைமுறைக்கு 'டிரெகுலேஷன்' (Deregulation) என்று பெயர்.

அதாவது, அரசு மிகச் சாதுரியமாகத் தன் கைகளைக் கழுவிக்கொண்டது. "பெட்ரோல் விலை ஏறினால் அது சர்வதேசச் சந்தையின் குற்றம், அதற்கும் அரசாங்கத்திற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை" என்று பொதுமக்களிடம் சொல்வதற்கு இந்த 'டிரெகுலேஷன்' மிக வசதியாகப் போய்விட்டது.

இதன் மோசமான விளைவுகள் என்ன?

வாஜ்பாய் அரசு எடுத்த அந்த முடிவால் இந்தியா சந்தித்த, இன்றும் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் விளைவுகள் ஏராளம்:

1. பாதுகாப்பு அரண் தகர்ப்பு: நம்மைப் போன்ற சாதாரண நடுத்தர மனிதனை, எவ்விதப் பாதுகாப்பு கவசமும் இன்றி உலகச் சந்தையின் ஏற்ற இறக்கங்களுக்கு நேரடியாக இரையாக்கியது இந்த முடிவுதான். சர்வதேச சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை குறைந்தால் நமக்கு லாபம் கிடைக்கிறதோ இல்லையோ, விலை ஏறினால் அதன் முழுப் பாரமும் சாமானியனின் பாக்கெட்டை பதம் பார்த்தது.

2. ஆயில் பாண்டுகள் (Oil Bonds) என்ற கடன் சீட்டுகள்: அந்த 'பூல்' கணக்கில் இருந்த பற்றாக்குறையைச் சரிசெய்ய, அப்போதைய அரசு ரொக்கப் பணத்தைக் கொடுக்கவில்லை. மாறாக, 'ஆயில் பாண்டுகளை' (Oil Bonds) அச்சிட்டு எண்ணெய் நிறுவனங்களுக்குக் கொடுத்தார்கள். அதாவது, "இப்போது எங்களிடம் பணமில்லை, அப்புறம் தருகிறோம்" என்று அரசாங்கம் எழுதிக் கொடுத்த கடன் சீட்டுகள் அவை. இதன் விளைவு? அந்தப் பாண்டுகளுக்கான வட்டிப் பாரத்தை பல தசாப்தங்களாக, அடுத்தடுத்த தலைமுறைகள் இப்போதும் சுமந்து கொண்டிருக்கின்றன.

3. நிறுவனங்களின் லாப-நஷ்டக் கணக்குகள்: அரசு தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்ததால், இந்தியன் ஆயில் (IOCL), பாரத் பெட்ரோலியம் (BPCL) போன்ற பொதுத்துறை எண்ணெய் நிறுவனங்கள், மக்களின் சேவையைத் தாண்டி, பங்குச்சந்தை மற்றும் லாப நஷ்டக் கணக்குகளுக்குள் முழுமையாகச் சிக்கித் தவிக்க ஆரம்பித்தன.

உடைக்கப்பட்ட அண்டா!

சில நவீனப் பொருளாதார நிபுணர்களுக்கு, கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்துவது (Deregulation) ஒரு மாபெரும் 'மார்க்கெட் எகானமி' (Market Economy) சீர்திருத்தமாகத் தெரியலாம். ஆனால், ஒரு 'வெல்ஃபேர் ஸ்டேட்' (Welfare State - மக்கள் நல அரசு) தன் குடிமக்களுக்கு வழங்க வேண்டிய அடிப்படைப் பாதுகாப்பிலிருந்து நழுவிய முதல் புள்ளி இதுதான்.

அன்றைய வாஜ்பாய் அரசு, அந்த அண்டாவில் (Oil Pool Account) இருந்த ஓட்டைகளை அடைத்து சரி செய்திருக்கலாம். அல்லது அதைச் சிறப்பாக நிர்வகிக்கப் புதிய விதிகளைக் கொண்டு வந்திருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் செய்ததோ, அந்த அண்டாவையே மொத்தமாக உடைத்து எறிந்ததுதான்!

இன்று நாம் லிட்டருக்கு 100 ரூபாய்க்கு மேல் கொடுத்து பெட்ரோல் போடும்போதும், எரிவாயு சிலிண்டருக்கு 900 ரூபாய்க்கு மேல் கொடுக்கும்போதும், அந்த 2002 ஏப்ரல் மாதத்து 'முட்டாள்கள் தின' முடிவை ஒருமுறை நினைத்துப் பார்ப்பது நல்லது. அரசியல் மாற்றங்கள் சாமானியனின் சமையலறையை எப்படிப் பாதிக்கிறது என்பதற்கு இதைவிடச் சிறந்த உதாரணம் இருக்க முடியாது!