இருளுக்கு பழகிவிடாதீர்கள் – வாழ்வின் உண்மையான வெளிச்சம்

மனித வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய உண்மைகளில் ஒன்று – நம்முடைய மிகப் பெரிய பலம் சில நேரங்களில் நம்முடைய மிகப் பெரிய சாபமாகவும் மாறக்கூடும் என்பதுதான். மனித உடலும் மனமும் அதிசயமான கருவிகள். அவை எந்த சூழலுக்கும் தங்களை மாற்றிக்கொள்ளும் அற்புதமான திறனை கொண்டுள்ளன.

இந்த திறனை தான் “Adaptation” அல்லது தகவமைப்பு என்று அழைக்கிறோம். உலகின் மிகக் கடுமையான சூழல்களிலும் மனிதன் வாழ்ந்து காட்டியதற்குக் காரணம் இதுதான். ஆனால் இதே திறன் சில நேரங்களில் மனிதனை ஒரு ஆபத்தான வலையில் சிக்கவைக்கிறது.

ஏனெனில் நாம் எந்த சூழலுக்கும் பழகிவிட முடியும். ஆனால் அந்த சூழல் நமக்கு நல்லதா கெட்டதா என்பதை நாம் எப்போதும் சிந்திக்க வேண்டும்.

இருட்டில் கண் பழகும் உண்மை

ஒரு கற்பனைச் சூழ்நிலையை நினைத்துப் பாருங்கள். நீங்கள் ஒரு முழுமையான இருண்ட அறைக்குள் தள்ளப்படுகிறீர்கள்.

ஆரம்பத்தில் எதுவும் தெரியாது.
மூச்சு திணறுவது போல இருக்கும்.
பயம் மனதை ஆட்கொள்ளும்.

ஆனால் சில மணி நேரங்களில் ஒரு மாற்றம் நிகழ்கிறது. உங்கள் கண்கள் அந்த இருளுக்கு பழகத் தொடங்குகின்றன. விழித்திரைகள் விரிவடைகின்றன. முன்பு தெரியாத சில உருவங்கள் மெல்லத் தெரிய ஆரம்பிக்கின்றன.

இப்போது நீங்கள் அந்த அறையில் சற்றே சுலபமாக நடக்க முடிகிறது.

அந்த நேரத்தில் உங்கள் மனம் ஒரு தவறான முடிவை எடுக்கலாம்:

“இந்த இருட்டு அவ்வளவு மோசமானதல்ல. இதிலேயே நான் வாழ முடிகிறது.”

ஆனால் உண்மையில் அது ஒரு மாயை.

ஏனெனில் இருளில் கண் தெரிவது, இருள் மறைந்துவிட்டதற்கான அடையாளம் அல்ல. அது உங்கள் கண்கள் வெளிச்சத்தை மறந்துவிட்டதற்கான சாட்சி.

வாழ்க்கையிலும் நடக்கும் இதே தவறு

வாழ்க்கையிலும் இதே விஷயம் தான் நடக்கிறது. மனிதர்கள் மிகவும் வலிமையானவர்கள். எந்த கடினமான சூழலிலும் உயிர் பிழைக்க அவர்கள் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

ஆனால் உயிர் பிழைப்பது மற்றும் உண்மையாக வாழ்வது இரண்டு வேறு விஷயங்கள்.

பலர் வாழ்க்கையில் பலவிதமான வலிகளை அனுபவிக்கிறார்கள்.

• தொடர்ந்து அவமானப்படுத்தப்படுவது

• அன்பு மறுக்கப்படுவது

• தனிமை

• புறக்கணிப்பு

• மதிப்பளிக்காத உறவுகள்

இந்த சூழல்களில் ஆரம்பத்தில் மனம் மிகவும் வலிக்கிறது. ஆனால் காலப்போக்கில் அந்த வலியை மனம் உணராமல் இருக்கத் தொடங்குகிறது.

இதையே மனவியல் உலகில் “Emotional Numbness” என்று அழைக்கிறார்கள்.

மனத்தின் தற்காப்பு முறைகள்

மனித மூளை மிகவும் புத்திசாலி. அது நம்மை பாதுகாக்க பல தற்காப்பு முறைகளை பயன்படுத்துகிறது.

உதாரணமாக:

1. வலியை மங்கச்செய்தல்
நீண்ட கால அவமானம் அல்லது துன்பம் ஏற்பட்டால் மனம் அதை உணராமல் இருக்க முயற்சிக்கும்.

2. எதிர்பார்ப்புகளை குறைத்தல்
அன்பு மறுக்கப்பட்டவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் யாரிடமும் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் வாழ கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

3. தனிமையை ஏற்றுக்கொள்வது
தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்பட்டவர்கள் தனிமையை ஒரு பாதுகாப்பு போர்வையாக பயன்படுத்த ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

இந்த அனைத்தும் தற்காலிக பாதுகாப்பு முறைகள் தான். ஆனால் அவை நிரந்தர வாழ்க்கை தீர்வுகள் அல்ல.

Survival மற்றும் Living – இரண்டின் வித்தியாசம்

ஒரு கடலில் புயலில் சிக்கிய ஒருவர் ஒரு உடைந்த மரத்துண்டைப் பிடித்து உயிர் தப்பிக்கலாம்.

ஆனால் அந்த மரத்துண்டையே நிரந்தர வீட்டாக மாற்ற முடியாது.

அதேபோல் வாழ்க்கையிலும் சில சூழல்கள் வெறும் தற்காலிகமாக தாங்கிக்கொள்ள வேண்டியவை.

• ஒரு கொடூரமான உறவு

• மதிப்பில்லாத வேலை

• மனதை உடைக்கும் சூழல்

இவை அனைத்தும் ஒருவரின் முழு வாழ்க்கையாக மாறக்கூடாது.

உடலுக்கு விஷத்தை முறிக்கும் திறன் இருக்கிறது என்பதற்காக நாம் தினமும் விஷத்தை உணவாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டோம்.

அதேபோல் மனதையும் தொடர்ந்து வலிக்கு உட்படுத்தக் கூடாது.

நம்மை நாமே கேட்க வேண்டிய கேள்வி

ஒரு கட்டத்தில் நாம் நம்மை நாமே கண்ணாடியில் பார்த்து ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டும்.

“நான் உண்மையில் வாழ்கிறேனா?
அல்லது வெறும் உயிர் பிழைத்துக்கொண்டிருக்கிறேனா?”

இந்த கேள்விக்கான பதில் தான் வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடியது.

வெளிச்சத்தை தேர்வு செய்யும் தைரியம்

வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான முடிவு – வெளிச்சத்தைத் தேர்வு செய்வது.

உங்கள் கண்கள் இருளுக்கு பழகியிருக்கலாம்.
ஆனால் அந்த இருளை வெளிச்சம் என்று நினைக்க வேண்டாம்.

நீங்கள் அன்புக்கு தகுதியானவர்கள்.
மரியாதைக்கு தகுதியானவர்கள்.
வளர்ச்சிக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் தகுதியானவர்கள்.

ஒரு மரத்தைப் பாருங்கள். அதன் வேர்கள் இருண்ட மண்ணுக்குள் இருக்கும். ஆனால் அதன் கிளைகள் எப்போதும் வெளிச்சத்தை நோக்கி வளர்கின்றன.

அதேபோல் மனித வாழ்க்கையும் இருக்க வேண்டும்.