இயற்கையும் இறையுணர்வும்: இறைவனை எங்கே தேடுவது?

மனித மனம் எப்போதும் ஒரு தேடலிலேயே இருக்கிறது. அமைதியைத் தேடி, அன்பைத் தேடி, இறுதியில் அந்தப் பரம்பொருளான இறைவனைத் தேடி மனிதனின் பயணம் தொடர்கிறது. இறைவனைக் காண வேண்டும் என்ற ஏக்கம் வரும்போதெல்லாம் நாம் முதலில் நாடுவதும், ஓடுவதும் கோயில்களையும், தேவாலயங்களையும், மசூதிகளையும்தான். ஆனால், பிரபஞ்சம் முழுவதும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் ஒரு மாபெரும் சக்தியை, மனிதனால் கட்டப்பட்ட நான்கு சுவர்களுக்குள் மட்டுமே சுருக்கிவிட முடியுமா?

வழிபாட்டுத் தலங்கள் என்பவை மனதை ஒருமுகப்படுத்த அமைக்கப்பட்ட பயிற்சிக் கூடங்களே தவிர, அது மட்டுமே இறைவனின் இருப்பிடம் அல்ல. கோயில்களைத் தாண்டி, நம்மைச் சுற்றியுள்ள இயற்கை, சக மனிதர்கள் மற்றும் உயிரினங்களில் இறைவனைக் காண்பது எப்படி என்ற புதிய பார்வையை நாம் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டியது இன்றைய காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

இயற்கை எனும் பெருங்கோயில்

இறைவனைத் தேடி நாம் எங்கும் அலைய வேண்டியதில்லை; நாம் வாழும் இந்த இயற்கையே ஒரு பிரம்மாண்டமான கோயில்தான். வானளாவிய மலைகள், சலசலத்து ஓடும் நதிகள், அடர்ந்த காடுகள், வீசும் தென்றல் என அனைத்திலும் இறைவனின் கைரேகை பதிந்துள்ளது.

பிரம்மாண்டத்தில் ஒரு தரிசனம்: ஒரு மலையின் உச்சியில் நின்று கீழே விரிந்துகிடக்கும் பள்ளத்தாக்கைப் பார்க்கும்போது ஏற்படும் அந்த மௌனமும், பிரமிப்பும் எப்பேர்ப்பட்டது! அந்தப் பிரமிப்புதான் இறைவன்.
படைப்பின் அழகு: ஒரு சின்னஞ்சிறு விதை முளைத்து, மரமாகி, பூவாகி, காயாகி, கனியாகும் விந்தையைவிடப் பெரிய அற்புதம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்? இயற்கையின் நுட்பமான சுழற்சியைக் கவனித்தால், அதைப் படைத்து இயக்கும் அந்த மாபெரும் சக்தியின் இருப்பு புரியும்.
அமைதியின் வடிவம்: ஒரு நதிக்கரையில் அமர்ந்து ஓடும் நீரின் சத்தத்தைக் கேட்பது, அல்லது அடர்ந்த மரங்களின் நிழலில் ஓய்வெடுப்பது ஆகியவை எந்த ஒரு தியானத்திற்கும் இணையான மன அமைதியைத் தரக்கூடியவை. இயற்கையோடு இணையும்போது, நாம் இறைவனோடு இணைகிறோம்.

"இயற்கையை நேசிப்பது, இறைவனை நேசிப்பதற்குச் சமம். ஏனென்றால் இயற்கை என்பது இறைவனின் நேரடி வெளிப்பாடு."

சக மனிதனில் இறைவன்: அன்பே சிவம்

"மக்களுக்குச் செய்யும் தொண்டே, மகேசனுக்குச் செய்யும் தொண்டு" என்பது நமது முன்னோர்களின் வாக்கு. நாம் தினமும் கோயிலுக்குச் சென்று மணிக்கணக்கில் பிரார்த்தனை செய்வதைவிட, பசியால் வாடும் ஒருவருக்கு உணவளிப்பது இறைவனுக்கு மிகவும் பிரியமானதாகும்.

கடவுளைத் தேடி நாம் பல மைல்கள் பயணம் செய்கிறோம். ஆனால், நம் பக்கத்து வீட்டில் துன்பப்படும் ஒருவருக்கு உதவி செய்யத் தயங்குகிறோம். சக மனிதனின் கண்ணீரைத் துடைக்க நீளும் கைகளே இறைவனைத் தொடும் கைகள்.

அன்பைப் பகிர்ந்தல்: ஜாதி, மதம், மொழி, இனம் என்ற குறுகிய எல்லைகளைத் தாண்டி, அனைவரிடமும் பாகுபாடின்றி அன்பு செலுத்தும்போது அங்கு இறைவன் வெளிப்படுகிறான்.
மன்னிப்பு மற்றும் கருணை: தவறு செய்யும் மனிதர்களை மன்னிப்பதும், துன்பப்படும் மனிதர்கள் மீது கருணை காட்டுவதும் தெய்வீக குணங்களாகும். இந்தக் குணங்களை நாம் வெளிப்படுத்தும்போது, நமக்குள் இருக்கும் இறைவன் விழித்துக்கொள்கிறான்.

வாயில்லா ஜீவன்களில் தெய்வாம்சம்

வள்ளலார் பெருமான் "வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன்" என்றார். மனிதர்களைத் தாண்டி, இந்த உலகில் வாழும் ஒவ்வொரு சிறு எறும்பிலும், பறவையிலும், விலங்கிலும் இறைவனின் மூச்சு கலந்திருக்கிறது.

தங்களிடம் உள்ள உணவை சக ஜீவன்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளும் பறவைகளிடமும், எவ்வித எதிர்பார்ப்பும் இன்றி மனிதன் மீது விசுவாசம் காட்டும் நாய்களிடமும், சுதந்திரமாகப் பறக்கும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளிடமும் நாம் இறைவனின் அன்பைக் காண முடியும். பசியோடு இருக்கும் ஒரு தெருநாய்க்கு அல்லது பூனைக்கு உணவளிக்கும்போது, அந்த வாயில்லா ஜீவனின் கண்களில் தெரியும் திருப்தியும், நன்றியும் நேராக இறைவனைச் சென்றடையும் பிரார்த்தனைகளாகும்.

உனக்குள் இருக்கும் இறைவன்: அகத்தேடல்

இறுதியாக, இறைவனை வெளியில் தேடுவதை நிறுத்திவிட்டு, உங்களுக்குள் தேடத் தொடங்குங்கள். உங்கள் மனதின் ஆழத்தில், கலப்படமில்லாத சுத்தமான அன்பாக, அமைதியாக, மனசாட்சியாக இறைவன் குடிகொண்டிருக்கிறான்.

கோபங்கள், பொறாமைகள், சுயநலம் ஆகியவற்றை விலக்கி, மனதைத் தூய்மையாக வைத்துக்கொண்டால், நமது உடலே ஒரு நடமாடும் கோயிலாக மாறிவிடும். இதனால்தான் திருமூலர் "உள்ளம் பெருங்கோயில் ஊனுடம்பு ஆலயம்" என்று பாடினார்.

வழிபாட்டுத் தலங்கள் நமக்கு பக்தி மார்க்கத்தைக் கற்றுக் கொடுக்கலாம்; ஆனால், இயற்கையும், சக மனிதர்களும், உயிரினங்களுமே அதை நடைமுறைப்படுத்த நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட களங்கள். காலையில் உதிக்கும் சூரியனைக் கண்டு கைதொழுது, வீசும் காற்றை இறைவனின் சுவாசமாக எண்ணி, எதிர்ப்படும் மனிதர்களிடம் புன்னகையோடு பேசி, மற்ற உயிர்களிடத்தில் இரக்கம் காட்டி வாழ்வதே உண்மையான ஆன்மீகம்.

கோயிலின் கர்ப்பக்கிரகத்தில் இருப்பவன், உங்களைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொரு அணுவிலும் இருக்கிறான் என்ற உணர்வு வந்துவிட்டால், வாழ்வின் ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு திருவிழாதான். இயற்கையை ஆராதிப்போம்; சக மனிதனை நேசிப்போம்; மற்ற உயிர்களை மதிப்போம். அங்குதான் இறைவன் வாழ்கிறான்!