வெள்ளை கோட்டின் பின்னால் மறைந்த கண்ணீர்

வெள்ளை கோட்டின் பின்னால் மறைந்த கண்ணீர்

மருத்துவமனை ஆபரேஷன் தியேட்டரில் அந்த நாள் நேரம் வேகமாக ஓடியது.
சுவரிலிருந்த கடிகாரம் ஒவ்வொரு நொடியையும் குறித்துக் கொண்டே சென்றது.
ஆனால் உள்ளே — அது ஒரு போர்க்களம்.

பன்னிரண்டு மணி நேரம்.

மரணம் மற்றும் வாழ்க்கை இடையே நடந்த கடுமையான போராட்டம்.

19 வயது இளைஞன் — உயிர் வாழ வேண்டிய வயது.
கனவுகள் நிறைந்த கண்கள் கொண்டிருக்க வேண்டிய வயது.
எதிர்காலம் முழுவதும் முன் விரிந்திருக்க வேண்டிய காலம்.

ஆனால் அந்த நேரத்தில், அவர் அசையாமல் அறுவை சிகிச்சை மேசையில் கிடந்தார்.

இயந்திரங்களின் பீப் ஒலி மெதுவாக குறைந்து நின்றது.
அமைதி ஆட்சி செய்தது.
அந்த அமைதி — வெற்றியின் அமைதி அல்ல.

டாக்டர் கையுறைகளை கழற்றினார்.
சோர்வால் அல்ல.
கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.

பன்னிரண்டு மணி நேரம் அந்த கைகள் உயிரைக் காப்பாற்ற போராடின.
ஒவ்வொரு தையலும் — ஒரு நம்பிக்கை.
ஒவ்வொரு தீர்மானமும் — ஒரு அழுத்தம்.
ஒவ்வொரு நொடியும் — ஒரு வாழ்க்கையின் எடை.

ஆனால் சில நேரங்களில், மருத்துவ அறிவுக்கும் எல்லைகள் உண்டு.

மருத்துவ அறிவியல் வளர்ந்துள்ளது.
உயிர் காப்பாற்றும் தொழில்நுட்பங்கள் முன்னேறியுள்ளன.
ஆனால் மரணம் — இன்னும் சில நேரங்களில் வெற்றி பெறுகிறது.

டாக்டர் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார்.
வெற்றியை அறிவிக்க அல்ல.
நன்றி பெற அல்ல.

அவர் மருத்துவமனையின் பின்புறம் நடந்தார்.
குளிர்ந்த படிகளில் அமர்ந்தார்.
அமைதியாக அழுதார்.

டாக்டர்களை வலுவாக இருக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.
“நாங்கள் எங்களால் முடிந்த சிறந்ததை செய்தோம்” என்று சொல்லக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.
ஆனால் காப்பாற்ற முடியாமல் போன ஒரு உயிரின் பாரத்தை எப்படித் தாங்குவது என்று எந்தப் புத்தகமும் கற்றுக்கொடுப்பதில்லை.

அந்த இளைஞன் யாரோ ஒருவரின் முழு உலகம்.
ஒரு தாயின் மகன்.
ஒரு தந்தையின் பெருமை.
ஒரு சகோதரியின் நம்பிக்கை.
ஒரு குடும்பத்தின் எதிர்காலம்.

இன்னும் சில நிமிடங்களில் அவர் அந்த குடும்பத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டியது.
அவர்களின் கண்களில் நம்பிக்கை இருக்கும்.
அவர்களின் இதயத்தில் பயம் இருக்கும்.
ஆனால் அவர் சொல்ல வேண்டிய செய்தி — கனமானது.

பலருக்கு தோன்றும் — டாக்டர்களுக்கு உணர்வுகள் இல்லை என்று.
மரணம் என்பது “வேலையின் ஒரு பகுதி” மட்டுமே என்று.

ஆனால் உண்மை வேறு.

டாக்டர்கள் ஒவ்வொரு இழப்பையும் மனதில் வீட்டுக்குக் கொண்டு செல்கிறார்கள்.
அமைதியான இரவுகளில் அது அவர்களைத் தொடர்கிறது.
நித்திரையில்லா நேரங்களில் அது நினைவாக எழுகிறது.
“நான் ஏதாவது கவனிக்காமல் விட்டேனா?”
“மேலும் செய்ய முடியவில்லையா?”
“ஒரு நிமிடம் கூடுதலாக இருந்திருந்தால்…?”

இந்தக் கேள்விகள் — அவர்களின் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கின்றன.

மருத்துவர்களின் வாழ்க்கை வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது மரியாதையும் பெருமையும் நிறைந்ததாக தோன்றலாம்.
ஆனால் அதன் பின்னால் அளவிட முடியாத மன அழுத்தம் உள்ளது.

ஒவ்வொரு அறுவை சிகிச்சையும் — ஒரு பொறுப்பு.
ஒவ்வொரு நோயாளியும் — ஒரு குடும்பத்தின் நம்பிக்கை.
ஒவ்வொரு தோல்வியும் — ஒரு உள்ளம் உடைதல்.

மருத்துவ துறையில் “burnout” என்பது ஒரு பொதுவான பிரச்சனை.
மன அழுத்தம், மனச்சோர்வு, உணர்ச்சி சோர்வு — இவை பல மருத்துவர்களின் வாழ்க்கையில் அமைதியாக தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

அவர்கள் நோயாளிகளின் முன்னால் அழுவதில்லை.
அவர்கள் வலிமையாக நிற்கின்றனர்.
ஆனால் அவர்கள் அழுவார்கள் —
மருத்துவமனையின் பின்புற படிகளில்.
வெறிச்சோடிய வழித்தடங்களில்.
வீட்டுக்குச் செல்லும் முன் காரின் உள்ளே.

அந்த இரவு, டாக்டர் கண்ணீரைத் துடைத்தார்.
சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்தார்.
பின்னர் எழுந்தார்.

ஏன்?

ஏனெனில் மற்றொரு நோயாளர் காத்திருந்தார்.
மற்றொரு உயிர் அவரின் திறமைக்கும் தைரியத்திற்கும் நம்பிக்கை வைத்து இருந்தது.

இதுதான் ஒரு டாக்டரின் வாழ்க்கை.

வெள்ளை கோட் — சுத்தத்தின் அடையாளம் மட்டுமல்ல.
அது தியாகத்தின் அடையாளம்.
அது பொறுப்பின் அடையாளம்.
அது பல நேரங்களில் மறைக்கப்பட்ட வலியின் அடையாளம்.

நாம் மருத்துவர்களை “காப்பாற்றுபவர்கள்” என்று அழைக்கிறோம்.
ஆனால் அவர்கள் மனிதர்கள் என்பதையும் மறக்கக் கூடாது.

அவர்களுக்கும் உணர்வுகள் உள்ளன.
அவர்களுக்கும் மனம் உள்ளது.
அவர்களுக்கும் துயரம் உண்டு.

ஒரு உயிரைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போன இரவு —
அவர்களுக்கு அது ஒரு “கேஸ்” அல்ல.
அது ஒரு நினைவு.
ஒரு கேள்வி.
ஒரு அமைதியான கண்ணீர்.

அதனால் தான், மருத்துவர்களை மதிப்பது அவர்களின் வெற்றிக்காக மட்டும் அல்ல —
அவர்களின் தோல்விகளின் பின்னால் இருக்கும் மனிதத்தன்மைக்காகவும்.

அந்த 19 வயது இளைஞனின் வாழ்க்கை முடிந்திருக்கலாம்.
ஆனால் அந்த இரவு —
ஒரு டாக்டரின் இதயத்தில் என்றும் பதிந்திருக்கிறது.

வெள்ளை கோட்டின் பின்னால்
மறைந்திருப்பது
ஒரு மனித இதயம்.