மதச் சடங்குகளில் நீதிமன்றம் தலையிடலாமா? உச்சநீதிமன்றத்தின் அதிரடி கேள்வி!

மதச் சடங்கு மற்றும் மூடநம்பிக்கை: உச்சநீதிமன்றத்தில் வெடித்த காரசார விவாதம்!

இந்தியாவின் நீதித்துறை வரலாற்றில் மத உரிமைகளுக்கும், சட்டத்தின் ஆட்சிக்கும் இடையிலான விவாதம் எப்போதும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. சமீபத்தில், ஒரு மதத்தின் சடங்கு என்பது அந்த மதத்தின் அடிப்படை உரிமையா அல்லது அது ஒரு மூடநம்பிக்கையா என்பதைத் தீர்மானிப்பதில் நீதிமன்றத்தின் பங்கு என்ன என்பது குறித்து உச்சநீதிமன்றத்தில் மிக முக்கியமான மற்றும் காரசாரமான விவாதம் நடைபெற்றுள்ளது.

மத்திய அரசின் வாதம் என்ன?

சபரிமலை உள்ளிட்ட மதச் சடங்குகள் தொடர்பான வழக்குகளின் விசாரணையின் போது, ஒன்றிய அரசு சார்பில் ஆஜரான வழக்கறிஞர்கள் ஒரு முக்கியமான வாதத்தை முன்வைத்தனர். அதில்:

"ஒரு மதத்தின் சடங்கு எது, மூடநம்பிக்கை எது என்பதைத் தீர்மானிக்க நீதிமன்றங்களுக்கு அதிகாரம் இல்லை. நீதிபதிகள் சட்ட வல்லுநர்களே தவிர, அவர்கள் மத அறிஞர்கள் அல்ல. எனவே, மத ரீதியான நம்பிக்கைகளில் நீதிமன்றம் தலையிடுவது முறையல்ல."

மதச் சுதந்திரம் என்பது இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கியுள்ள அடிப்படை உரிமை என்பதால், அந்தந்த மதத்தினர் பின்பற்றும் சடங்குகளில் நீதிமன்றம் ஒரு தணிக்கையாளராகச் செயல்பட முடியாது என்பதே அரசின் வாதத்தின் மையமாக இருந்தது.

உச்சநீதிமன்றத்தின் அதிரடி கேள்வி

மத்திய அரசின் இந்த வாதத்தை உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் ஏற்க மறுத்ததுடன், மிகவும் கூர்மையான கேள்விகளை முன்வைத்தனர். குறிப்பாக, மதத்தின் பெயரால் செய்யப்படும் அனைத்துமே சட்டத்திற்கு உட்பட்டதா என்ற கோணத்தில் விவாதம் அமைந்தது.

நீதிபதிகள் கேள்வி எழுப்புகையில்: "ஒரு சடங்கு மூடநம்பிக்கையா இல்லையா என்பதைத் தீர்மானிக்க நீதிமன்றத்திற்கு முழு அதிகாரம் உண்டு. உதாரணமாக, பில்லி சூனியம் போன்ற நடைமுறைகளை ஒரு மதத்தின் சடங்கு என்று கூறி யாராவது பின்பற்றத் தொடங்கினால், அது தவறு என்று தெரிந்தும் நீதிமன்றம் அதில் தலையிடக் கூடாதா?" என்று வினவினர்.

சமூக நீதி மற்றும் தனிமனித உரிமைகளுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படும்போது, அது மதத்தின் பெயரால் செய்யப்பட்டாலும் நீதிமன்றம் மௌனமாக இருக்க முடியாது என்பதை நீதிபதிகள் சுட்டிக்காட்டினர்.

சபரிமலை வழக்கும் சமூக மாற்றமும்

இந்த விவாதம் குறிப்பாக சபரிமலை ஐயப்பன் கோயில் வழக்கை முன்னிறுத்தியே தீவிரமடைந்துள்ளது. பெண்களை அனுமதிப்பது தொடர்பான விவகாரத்தில், அது காலம் காலமாகப் பின்பற்றப்படும் 'சடங்கு' என்று ஒரு தரப்பும், அது பாலினப் பாகுபாடு காட்டும் 'மூடநம்பிக்கை' என்று மற்றொரு தரப்பும் வாதிட்டு வருகின்றன.

மதச் சடங்குகள் என்ற போர்வையில் மனித உரிமைகளோ அல்லது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படை விழுமியங்களோ மீறப்படும்போது, நீதிமன்றம் தனது 'சட்ட வல்லமை'யைப் பயன்படுத்தி தலையிட வேண்டியது அவசியம் என்பதே உச்சநீதிமன்றத்தின் நிலைப்பாடாகத் தெரிகிறது.

மத அறிஞர்கள் Vs சட்ட வல்லுநர்கள்

மத்திய அரசு கூறியது போல, நீதிபதிகள் மத அறிஞர்கள் இல்லை என்பது உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால், இந்தியா ஒரு மதச்சார்பற்ற நாடு. இங்கே சட்டமே மேலானது. மத நம்பிக்கைகள் தனிமனித உரிமைகளைத் தடுக்கும்போது, அங்கே அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கியுள்ள சமத்துவ உரிமையைப் பாதுகாப்பதே நீதிமன்றத்தின் கடமை.

சதி (உடன்கட்டை ஏறுதல்), தீண்டாமை, குழந்தை திருமணம் போன்ற பல நடைமுறைகள் ஒரு காலத்தில் "மதச் சடங்குகள்" என்றுதான் சொல்லப்பட்டன. ஆனால், நீதிமன்றங்களும் சமூக சீர்திருத்தவாதிகளும் தலையிட்டதாலேயே இன்று நாம் ஒரு முற்போக்கான சமூகத்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

மதம் மற்றும் சட்டம் இடையிலான இந்த மோதல் இன்றும் முடிவுக்கு வரவில்லை. எனினும், உச்சநீதிமன்றத்தின் இந்தக் கேள்வி, மத நம்பிக்கைகளை விட மனித உரிமைகளும், அறிவியல் பூர்வமான அணுகுமுறையுமே ஒரு ஜனநாயக நாட்டிற்கு முக்கியம் என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

மூடநம்பிக்கைகளை மதச் சடங்கு என்று அடையாளப்படுத்துவதை அனுமதித்தால், அது சமூகத்தின் வளர்ச்சியைப் பாதிக்கும். அதே சமயம், உண்மையான மத உணர்வுகளைக் காயப்படுத்தாமல் நீதியை நிலைநாட்டுவது என்பது நீதித்துறைக்கு முன்னுள்ள மிகப்பெரிய சவாலாகும். இந்த வழக்கின் அடுத்தகட்ட நகர்வுகள் இந்திய சமூகத்தில் பெரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

மேலும் இது போன்ற முக்கிய செய்திகளுக்கு செய்தித்தளம்.காம் இணையதளத்தைத் தொடர்ந்து பின்தொடருங்கள்.