வரலாற்றில் முதல்முறை: போர் செய்யும் எதிரி நாட்டை களத்தில் வரவேற்கும் நடத்தும் நாடு - விளையாட்டு உலகில் பெரும் பரபரப்பு!

வரலாற்றில் முதல்முறை: போர் செய்யும் எதிரி நாட்டை களத்தில் வரவேற்கும் நடத்தும் நாடு - விளையாட்டு உலகில் பெரும் பரபரப்பு!

 எதிர்பாராத வரலாற்றுத் தருணம்

உலக அளவில் விளையாட்டுப் போட்டிகள் என்பது நாடுகளையும், மக்களையும் ஒன்றிணைக்கும் ஒரு மாபெரும் பாலமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால், அதே விளையாட்டு களத்தில் அரசியல் முரண்பாடுகளும், போர் பதற்றங்களும் எதிரொலிப்பது இது முதல் முறையல்ல. எனினும், சமீபத்தில் வெளியாகியுள்ள ஒரு செய்தி உலக விளையாட்டு ரசிகர்களையும், அரசியல் நோக்கர்களையும் பெரும் வியப்பிலும், அதிர்ச்சியிலும் ஆழ்த்தியுள்ளது. "இந்தத் தொடரின் வரலாற்றிலேயே முதல்முறையாக, தங்களோடு போர் புரிந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு நாட்டின் அணியை, போட்டியை நடத்தும் நாடு தனது சொந்த மண்ணில் வரவேற்கிறது" (It will be the first time the competition has seen a host nation receive the team of a country it is at war with) என்ற பிபிசி-யின் செய்திக்குறிப்பு, சர்வதேச அரங்கில் பெரும் விவாதத்தை கிளப்பியுள்ளது. இந்த நிகழ்வு வெறும் விளையாட்டாக மட்டும் பார்க்கப்படாமல், சர்வதேச அரசியலின் ஒரு முக்கிய மைல்கல்லாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

"முதல்முறையாக..." - இந்த அறிவிப்பின் பின்னணி

பொதுவாக, இரு நாடுகளுக்கிடையே போர் மூண்டால், அனைத்து விதமான ராஜதந்திர, வர்த்தக மற்றும் கலாச்சார உறவுகளும் துண்டிக்கப்படும். விளையாட்டுத் தொடர்களும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. உலகப் போர்களின் போது ஒலிம்பிக் போட்டிகள் ரத்து செய்யப்பட்ட வரலாறும் உண்டு. சமீப காலங்களில் கூட, போரில் ஈடுபடும் நாடுகளை சர்வதேச விளையாட்டு அமைப்புகள் தற்காலிகமாக தடை செய்வதை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால், இத்தனை பதற்றங்களுக்கு மத்தியிலும், ஒரு மாபெரும் விளையாட்டுத் தொடரை நடத்தும் நாடு, தங்கள் மீது அல்லது தாங்கள் யாருடன் ஆயுதப் போரில் ஈடுபட்டுள்ளோமோ அந்த நாட்டின் விளையாட்டு அணியை தங்கள் மண்ணில் விளையாட அனுமதிப்பது என்பது ஈடு இணையற்ற ஒரு நிகழ்வாகும். இது விளையாட்டு உணர்வு (Sportsmanship) மற்றும் அரசியல் தந்திரங்களுக்கு இடையேயான ஒரு மெல்லிய கோட்டை பிரதிபலிக்கிறது.

விளையாட்டும் போரும்: முரண்பாடுகளின் சந்திப்பு

விளையாட்டு என்பது விதிகள், நடுவர் மற்றும் சமவாய்ப்பு என்ற அடிப்படைத் தத்துவங்களில் இயங்குகிறது. ஆனால் போர் என்பது இவை அனைத்தையும் மீறிய ஒரு வன்முறைச் செயல். இந்த இரு நேர்மாறான விஷயங்கள் ஒரே புள்ளியில் சந்திப்பது எப்போதுமே மனித குல வரலாற்றில் சுவாரஸ்யமான ஒன்றே. உலகக் கோப்பை கால்பந்து போட்டிகளாகட்டும், ஒலிம்பிக் போட்டிகளாகட்டும், இரு எதிரி நாடுகள் மோதும் போது அது வெறும் விளையாட்டாக இருப்பதில்லை; அது தேசிய கௌரவத்தின் அடையாளமாக மாறிவிடுகிறது. களத்தில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நகர்வும், ஒவ்வொரு வெற்றியும், போர்க்களத்தில் நடக்கும் வெற்றி தோல்விகளுக்கு நிகராக மக்களால் கொண்டாடப்படுகிறது அல்லது துக்கிக்கப்படுகிறது. இப்போது, போர் நடக்கும் சூழலிலேயே அந்த நாட்டின் அணியை நேரில் வரவேற்று போட்டியை நடத்துவது, அந்த நாட்டின் பரந்த மனப்பான்மையைக் காட்டுகிறதா அல்லது சர்வதேச அழுத்தத்தின் விளைவா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

பாதுகாப்பும் சவால்களும்: மைதானமா அல்லது போர்க்களமா?

இத்தகைய சூழலில் ஒரு போட்டியை நடத்துவது என்பது பாதுகாப்பு அதிகாரிகளுக்கு மிகப்பெரிய சவாலாகும். எதிரி நாட்டு விளையாட்டு வீரர்களுக்கு விசா வழங்குவதில் தொடங்கி, அவர்கள் தங்கும் இடம், பயிற்சி செய்யும் மைதானம், பயண வழிகள் என அனைத்திலும் பலத்த பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட வேண்டும். உள்ளூர் ரசிகர்கள் எதிரி நாட்டு வீரர்களை எவ்வாறு கையாளுவார்கள் என்பது பெரும் கவலையளிக்கும் விஷயமாகும். மைதானத்திற்குள் ரசிகர்கள் நுழையும்போது நடக்கும் சோதனைகள் பலமடங்கு அதிகரிக்கப்படும். இரு நாட்டு ரசிகர்களுக்கும் இடையே எவ்வித மோதலும் ஏற்படாமல் தடுப்பது, போட்டி நடத்தும் அமைப்பிற்கும், காவல் துறைக்கும் ஒரு சிம்மசொப்பனமாகவே அமையும். மைதானம் ஒரு சிறிய போர்க்களமாக மாறாமல் இருக்க, ஆயிரக்கணக்கான பாதுகாப்புப் படையினர் குவிக்கப்படுவார்கள்.

விளையாட்டு வீரர்களின் உளவியல் போராட்டம்

இந்த நிகழ்வில் நாம் அதிகம் கவனிக்க வேண்டியது விளையாட்டு வீரர்களின் மனநிலையைத் தான். தங்கள் நாட்டில் போர் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது, குண்டுகள் மழையென பொழிந்து கொண்டிருக்கும் சூழலில், தங்கள் தாய்நாட்டின் எதிரி நாட்டிற்குச் சென்று விளையாடுவது அந்த வீரர்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய உளவியல் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. அவர்கள் தங்கள் நாட்டின் பிரதிநிதிகளாக, அமைதியின் தூதுவர்களாகக் களமிறங்குகிறார்கள். விளையாட்டு களத்தில் அவர்கள் காட்டும் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியும், அவர்கள் படும் வேதனையையும், அதே சமயம் சாதிக்க வேண்டும் என்ற துடிப்பையும் வெளிக்காட்டும். "நாங்கள் போரை விரும்பவில்லை, அமைதியையே விரும்புகிறோம்" என்பதை உலகிற்குச் சொல்லும் ஒரு வாய்ப்பாகவும் அவர்கள் இதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

வரலாற்றில் விளையாட்டின் ராஜதந்திரம் (Sports Diplomacy)

விளையாட்டைப் பயன்படுத்தி நாடுகளுக்கிடையே அமைதியை ஏற்படுத்தும் முறை 'Sports Diplomacy' எனப்படுகிறது. 1970-களில் அமெரிக்காவிற்கும் சீனாவுக்கும் இடையிலான பனிப்போரைக் குறைக்க உதவிய 'பிங்-பாங் ராஜதந்திரம்' (Ping-Pong Diplomacy) இதற்குச் சிறந்த உதாரணம். அதேபோல, முதலாம் உலகப் போரின் போது, கிறிஸ்துமஸ் தினத்தில் பிரிட்டிஷ் மற்றும் ஜெர்மன் போர்வீரர்கள் போரை நிறுத்திவிட்டு, இரு தரப்பிற்கும் இடையே எல்லையில் கால்பந்து விளையாடிய நிகழ்வு இன்றும் வரலாற்றில் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த வகையில், தற்போதைய இந்த வரலாற்று நிகழ்வும் எதிர்காலத்தில் ஒரு மிகப்பெரிய அரசியல் மாற்றத்திற்கும், அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைக்கும் அடித்தளமாக அமைய வாய்ப்புள்ளது என சர்வதேச அரசியல் நிபுணர்கள் கருதுகின்றனர்.

உலக நாடுகளின் பார்வையும் எதிர்பார்ப்பும்

இந்தத் தொடரை உலகமே மிகவும் உற்று நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. ஐக்கிய நாடுகள் சபை தொடங்கி, சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகள் வரை அனைவரும் இந்தப் போட்டியின் முடிவையும், அதன் தாக்கத்தையும் கூர்ந்து கவனித்து வருகின்றனர். தொலைக்காட்சிகளிலும், இணையத்திலும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் இந்தப் போட்டியை நேரலையில் காணக் காத்திருக்கின்றனர். இது வெறும் விளையாட்டுச் செய்தியாக சுருங்கிவிடாமல், உலக அமைதிக்கான ஒரு சின்னஞ்சிறு வெளிச்சமாகவே பலரால் பார்க்கப்படுகிறது.

அமைதிக்கான விதையாக அமையுமா?

நெல்சன் மண்டேலா ஒருமுறை கூறினார், "விளையாட்டிற்கு உலகத்தை மாற்றும் சக்தி உள்ளது. மக்களை ஒன்றிணைக்கும் சக்தி இதற்கு உண்டு. அரசியல்வாதிகள் செய்யத் தயங்குவதை விளையாட்டு மிக எளிதாகச் செய்துவிடும்." அந்த வரிகளுக்கு உயிர் கொடுக்கும் வகையில் இந்த நிகழ்வு அமைய வேண்டும் என்பதே அனைவரின் எதிர்பார்ப்பு. ஒருவேளை, இந்தப் போட்டி எந்தவித அசம்பாவிதமும் இன்றி வெற்றிகரமாக நடந்து முடிந்தால், அது போரில் ஈடுபட்டுள்ள இரு நாட்டு தலைவர்களுக்கும் ஒரு செய்தியை உணர்த்தும்; "மைதானத்தில் நாம் சமமாகப் போட்டியிட்டு கைலுக்க முடிகிறது என்றால், ஏன் போர் களத்தை விட்டுவிட்டு பேச்சுவார்த்தை மேசையிலும் நாம் அமர்ந்து பேசக்கூடாது?" என்ற சிந்தனையை விதைக்கலாம்.

 விளையாட்டின் உண்மையான வெற்றி

போரும், விரோதமும் மனிதகுலத்தை அழிவை நோக்கி இட்டுச் செல்லும் இந்த காலகட்டத்தில், விளையாட்டு மட்டுமே மனிதர்களை மொழி, இனம், நாடு கடந்து ஒன்றிணைக்கும் வல்லமை பெற்றது. போர் நடக்கும் சூழலில், எதிரி நாட்டு அணியை வரவேற்று விளையாடச் செய்வது என்பது துணிச்சலான மற்றும் சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு முடிவு. இந்தப் போட்டியில் எந்த நாடு வெற்றி பெறுகிறது என்பதைத் தாண்டி, மனிதநேயமும், விளையாட்டு உணர்வும் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதே உலகெங்கும் உள்ள அமைதி விரும்பும் மக்களின் ஒட்டுமொத்த பிரார்த்தனையாக உள்ளது. இது தொடரின் வரலாற்றில் மட்டுமல்ல, உலக வரலாற்றிலும் என்றும் நீங்காத ஒரு முத்திரையைப் பதிக்கும் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை.