கோயில் கூட்டம்: பக்தியா? வியாபாரமா?

தமிழகத்தின் முக்கிய கோயில்களில் இன்று காணப்படும் பெரும் கூட்டத்தை பார்த்து பலர் புலம்புகின்றனர். “கூட்டம் அதிகம்”, “தரிசனம் கிடைக்கவில்லை”, “மணிநேரங்கள் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது” என்பதே பொதுவான குறை. ஆனால் ஒரு அடிப்படை கேள்வி எழுகிறது—இந்த கூட்டம் ஏன் அதிகரிக்கிறது என்று நாமே சிந்தித்ததுண்டா?

ஒரு காலத்தில் தமிழ்நாட்டின் மக்கள் தொகை சுமார் இரண்டு கோடி இருந்தது. இன்று அது எட்டு கோடிக்கு மேல். ஆனால் திருச்செந்தூர், பழனி, திருவண்ணாமலை போன்ற கோயில்களின் பரப்பளவும், கட்டமைப்பும் பெரிதாக மாறவில்லை. ஒரு நாளில் 40,000 முதல் 50,000 பேர் வரை அமைதியாக தரிசனம் செய்யக்கூடிய இடத்தில், பல லட்சம் மக்கள் ஒரே நாளில் திரளும்போது, மனநிம்மதி எப்படிக் கிடைக்கும்?

அமைதிக்காக, ஆன்மிகத்திற்காக சென்றவர் கூட சலிப்புடனும், கோபத்துடனும், உடல் சோர்வுடனும் வீடு திரும்புகிறார். அப்படியானால் இது ஆன்மிக அனுபவமா, அல்லது மனஅழுத்த அனுபவமா?

கூட்டத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாதா?

இன்றைய டிஜிட்டல் உலகில் முன்பதிவு முறை, நேர கட்டுப்பாடு, அடையாள அட்டை அடிப்படையிலான வருகை நிர்ணயம் போன்ற முறைகள் சாத்தியம்தான். திருப்பதி போன்ற சில இடங்களில் நேர அடிப்படையிலான தரிசன முறைகள் ஏற்கனவே நடைமுறையில் உள்ளன. இதை மேலும் வெளிப்படையாகவும், சமமாகவும் செயல்படுத்த முடியாதா?

ஒரே நாளில் பல லட்சம் பேர் தரிசனம் செய்வதை விட, திட்டமிட்ட முறையில் பகிர்ந்து வருவது சாத்தியம்தான். குறிப்பாக திருவிழா காலங்களில் கூட்டம் அதிகரிப்பது புரிந்துகொள்ளத்தக்கது. ஆனால் மற்ற நாட்களில் தரிசனம் செய்தால் பலன் கிடைக்காதா? கடவுள் ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் மட்டும் அருள் வழங்குவாரா?

இங்கே மாறியது கடவுள் அல்ல. மாறியது மனிதர்களின் மனநிலை.

கோயில்களின் உண்மையான நோக்கம்

ஆதி காலத்தில் கோயில்கள் வெறும் வழிபாட்டு மையங்கள் அல்ல. அவை சமூக மையங்கள். கல்வி, உணவு, நீதிநடை, ஆலோசனை—எல்லாவற்றிற்கும் மையமாக இருந்தன. கோயில் கட்டிட வடிவமைப்பே ஒரு அறிவியல் சிந்தனையை கொண்டது.

கர்ப்பகிரகத்தின் இருட்டும் அமைதியும் மனதை ஒருநிலைப்படுத்த வடிவமைக்கப்பட்டது. கோயிலுக்கு நடந்து செல்வது உடலுக்கு பயிற்சி. பிரகாரம் சுற்றுவது சீரான நடை. தரையில் காலால் நடப்பது இயற்கைத் தொடர்பு. மணி ஓசை, தீபம், வாசனை—all மனதைக் கவனமாக்கும் உளவியல் அம்சங்கள்.

அப்போது வேண்டுதல் சுயநலமாக இல்லை. “எனக்கு மட்டும் நல்லது” என்ற மனப்பான்மை குறைவாக இருந்தது. மழை பெய்ய வேண்டும், விவசாயம் செழிக்க வேண்டும், ஊர் நலமடைய வேண்டும் என்ற பொதுநலப் பிரார்த்தனைகளே அதிகம்.

ஆன்மிகம் எப்படி வியாபாரமாக மாறியது?

இன்று பல இடங்களில் “சிறப்பு தரிசனம்” என்ற பெயரில் பண அடிப்படையிலான முன்னுரிமை நடைமுறையில் உள்ளது. காசு கொடுத்தால் விரைவான வழி, இல்லையெனில் நீண்ட வரிசை. இது சமூக சமநிலைக்கு ஏற்றதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

கோயில் நிர்வாகம், கூட்ட மேலாண்மை, பாதுகாப்பு, பணியாளர்கள் போன்ற தேவைகளுக்கு நிதி அவசியம் என்பது உண்மை. ஆனால் பணம் கொடுத்தவருக்கு முன்னுரிமை, ஏழைக்கு நீண்ட காத்திருப்பு என்ற நிலை ஆன்மிக சமத்துவத்தின் உண்மைக்கு முரணாக இருக்கிறதா என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது.

இதோடு சேர்ந்து பய அடிப்படையிலான பிரசாரம்—“இதை செய்யாவிட்டால் கெடு வரும்”, “இந்த காணிக்கை அவசியம்” போன்ற கருத்துக்கள்—மக்களை மனஅழுத்தத்தில் தள்ளுகின்றன. உண்மையான பக்தி பயத்தில் இருந்து வரக்கூடாது.

ஆன்மிகத்தின் மையம் என்ன?

அமைதி. தெளிவு. மனிதநேயம்.

கோயிலுக்கு போவது தவறு அல்ல. ஆனால் போட்டியோடு, அவசரத்தோடு, ஒப்பீட்டோடு போனால் அது ஆன்மிகமாக மாறாது. உண்மையான பக்தி என்பது ஒரு நல்ல மனிதராக மாற முயற்சிப்பது. ஏழைக்கு உதவுவது. அநியாயத்திற்கு எதிராக நிற்பது. நேர்மையாக வாழ்வது.

இந்த உண்மை பல மதங்களிலும் உள்ளது.

• “அன்பே சிவம்” — இந்து சிந்தனை

• “உன் அயலானை நேசி” — கிறித்தவம்

• “ஈகை” — இஸ்லாம்

• “சேவை” — சீக்கியம்

மையச் செய்தி ஒன்றே: இறைவன் அன்பு.

திருத்தம் தேவை யாருக்கு?

கடவுளுக்கு இல்லை. மனிதனுக்கு.

கோயில்கள் அமைதியின் மையமாக இருக்க வேண்டும். மனஅழுத்த மையமாக அல்ல. பக்தி மனிதனை மென்மையாக்க வேண்டும். கோபமாக மாற்றக் கூடாது.

நாம் செய்ய வேண்டியது:

• கூட்ட நிர்வாகத்தை மேம்படுத்த வேண்டும்.

• டிஜிட்டல் முன்பதிவு முறைகளை வெளிப்படையாக அமல்படுத்த வேண்டும்.

• பண அடிப்படையிலான பாகுபாட்டை குறைக்க முயற்சிக்க வேண்டும்.

• ஆன்மிகத்தின் மையத்தை மனிதநேயமாக மாற்ற வேண்டும்.

கோயிலுக்கு போனாலும், போகவிட்டாலும், உங்கள் உள்ளத்தில் அமைதி இருந்தால் அதுவே உயர்ந்த தரிசனம். ஒரு பசியானவருக்கு உணவு அளிக்கும் தருணம், ஒரு நோயாளிக்கு உதவும் தருணம்—அவை எல்லாம் ஆன்மிக அனுபவங்களே.