மனித வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தால் ஒரு உண்மை மிகவும் தெளிவாக தெரியும். காலங்கள் மாறினாலும், நாகரிகங்கள் வளர்ந்தாலும், மனிதன் அறிவில் உயர்ந்தாலும், உலகம் முழுவதும் தொடர்ந்து நடந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. அது போர்.

போர் என்பது அரசியல் முடிவாக இருக்கலாம். அது எல்லைகளைப் பற்றிய தகராறாக இருக்கலாம். அதிகாரத்திற்கான போட்டியாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்தப் போரின் நடுவே சிக்கிக் கொள்வது அரசியல்வாதிகள் அல்ல; சாதாரண மனிதர்களே.

போர் ஆரம்பிக்கும் போது பலர் அதை ஒரு வெற்றிக்கான பாதையாகவே பார்க்கிறார்கள். நாடுகள் தங்கள் சக்தியை நிரூபிக்க விரும்புகின்றன. கொடிகள் உயர்த்தப்படுகின்றன. வீரத்தையும் தியாகத்தையும் பற்றிய பேச்சுகள் அதிகமாகின்றன.

ஆனால் ஒரு கடுமையான உண்மை இருக்கிறது. வெற்றி யாருக்காக இருந்தாலும், இறப்பது மனிதர்களே.

ஒரு போர் வெற்றியில் முடிந்ததாக அறிவிக்கப்படும் நாளில் கூட, ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் தங்களுடைய அன்பானவர்களை இழந்த துயரத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்.

போர் வெற்றி அல்லது தோல்வியை தீர்மானிக்கலாம்; ஆனால் அது மனித வாழ்க்கையின் மதிப்பை அளக்க முடியாது.

ஒரு நாட்டின் கொடி உயர்த்தப்படும் போது அந்த நாட்டின் பெருமை பற்றி பேசப்படும். ஆனால் அதே நேரத்தில் கல்லறைகளின் எண்ணிக்கை கூடிக் கொண்டிருப்பது பற்றி யாரும் அதிகமாக பேசுவதில்லை.

ஒவ்வொரு கல்லறையின் பின்னாலும் ஒரு மனித வாழ்க்கை இருக்கிறது. ஒரு குடும்பத்தின் கனவுகள் இருக்கின்றன. ஒரு தாயின் பாசம் இருக்கிறது. ஒரு குழந்தையின் எதிர்காலம் இருக்கிறது.

போர் என்பது வெறும் நிலப்பரப்புக்கான போராட்டம் அல்ல. அது மனித கனவுகளை நொறுக்கும் ஒரு பேரழிவாக மாறுகிறது.

இந்த உலகம் அறிவில் மிகவும் முன்னேறியதாக நாம் பெருமையாகச் சொல்கிறோம். விஞ்ஞான வளர்ச்சி, தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம், கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி போன்ற பல துறைகளில் மனிதன் மிகுந்த உயரத்தை அடைந்திருக்கிறான்.

புத்தகங்களைப் படித்தவர்கள் புத்திசாலிகள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். பல்கலைக்கழகங்கள் அறிவை வளர்க்கின்றன. ஆய்வகங்கள் புதிய கண்டுபிடிப்புகளை உருவாக்குகின்றன.

ஆனால் ஒரு கேள்வி இங்கே எழுகிறது.

அவ்வளவு அறிவு வளர்ந்த இந்த உலகில் ஏன் இன்னும் மனிதர்களின் கைகளில் மலர்கள் இல்லை? ஏன் ஏவுகணைகள்தான் இருக்கின்றன?

அறிவு மனிதனை உயர்த்த வேண்டும். ஆனால் சில நேரங்களில் அதே அறிவு மனிதனை அழிக்கும் கருவிகளாக மாறிவிடுகிறது.

போர் நடைபெறும் இடங்களில் நகரங்கள் சாம்பலாக மாறுகின்றன. ஒரு காலத்தில் மக்களின் சிரிப்பால் நிறைந்திருந்த வீதிகள் இன்று வெறிச்சோடியதாக மாறிவிடுகின்றன.

அந்த நகரங்களில் வாழ்ந்த குழந்தைகள் என்ன ஆகின்றன?

ஒரு குழந்தையின் கனவு மிகவும் எளிமையானது. அது பள்ளிக்குச் செல்வது, நண்பர்களுடன் விளையாடுவது, எதிர்காலத்தைப் பற்றி கனவு காண்பது.

ஆனால் போரின் நடுவே அந்த கனவுகள் நொறுங்கிவிடுகின்றன.

பள்ளிப் பைகள் தரையில் விழுகின்றன. வகுப்பறைகள் வெறிச்சோடுகின்றன. புத்தகங்கள் தூசியில் மூழ்குகின்றன.

அந்த நேரத்தில் மனிதத்தின் குரல் ஏன் மௌனமாகிறது?

ஒரு சமூகத்தின் உண்மையான அளவு அதன் மனிதநேயத்தில் தான் இருக்கிறது. ஆனால் போர் நேரங்களில் அந்த மனிதநேயம் மிகவும் பாதிக்கப்படுகிறது.

போர் வெற்றி பெற்றதாக அறிவிக்கப்படும் நாளில் கூட ஒரு உண்மை மறையாது.

ஒரு தாய் தனது மகனை இழந்த கண்ணீர் பூமியை நனைத்துக் கொண்டே இருக்கும்.

ஒரு குழந்தை தனது தந்தையை இழந்த வெறுமையுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்.

ஒரு குடும்பம் தங்களுடைய வாழ்க்கையை மறுபடியும் கட்டியெழுப்ப போராடிக் கொண்டிருக்கும்.

இந்த உலகம் அறிவால் உயர்ந்தது என்று நாம் பெருமையாகச் சொல்கிறோம். ஆனால் உண்மையில் உயர வேண்டியது மனித நேயத்தால் தான்.

அறிவு மனிதனை வலிமையாக்கலாம். தொழில்நுட்பம் மனிதனை சக்திவாய்ந்தவராக மாற்றலாம். ஆனால் மனிதநேயம் இல்லாமல் அந்த சக்தி ஒரு அழிவாக மாறிவிடும்.

போரின் சத்தம் அடங்கும் நாளில் மனிதன் ஒரு உண்மையை உணர வேண்டும்.

வெற்றி என்பது வெறும் அரசியல் வார்த்தை மட்டுமே.

மனிதர்களை இழந்த ஒரு வெற்றி உண்மையில் வெற்றி அல்ல.

மனிதனை இழந்தால் அது தோல்விதான்.

அந்த உண்மையை மனிதன் உணரும் நாளில் தான் இந்த உலகம் உண்மையாக உயர்ந்ததாக சொல்ல முடியும்.